Hemen zaude: Hasiera Aktualitatea Bloga

Herritarren ekimena Europako Batasunan

Joan den apirilaren 1etik aurrera EBren herritarrok ekimen legegilea izan dezakegu eta Batzordeari lege-proposamenak egin. Herritarren ekimena planteatu den moduan mugatua da, baina aurrera pausua da EB demokratizatzeko bidean

EBko estatuen laurden baten milioi bat herritarrek sinatu behar dute ekimena tramitera onartzeko. Herritar horiek proportzio baten arabera banatuko dira estatuen artean. Langa hori gainditu dutenak Europako Parlamentuaren aurrean egingo dute defentsa. Gero Batzordeak hiru hilabete izango ditu ekimena aztertu eta zer egin erabakitzeko.

Atea zabaldu zenetik 22 ekimen proposatu dira eta hamabi jada sinadurak biltzen ari dira. Mota guztietako ekimenak daude, hasi Europarako roaming-tarifa bakarra eskatzen duenetik, segi ura oinarrizko eskubidea deklaratzea eskatzen duenarekin eta buka europarrek Europa guztian botoa emateko eskubidea aldarrikatzen duenarekin. Euskal herritarron ikuspegitik oso ekimen interesgarria da ‘Zaborren kudeaketa arduratsu baten alde, errausketa-planten kontra’ izena duena (http://ec.europa.eu/citizens-initiative/public/initiatives/ongoing/details/2012/000009).

Jada sinadura biltzen hasi denetako bat ‘Fraternité 2020’ izenekoa dago eta bere helburua da: EBren barruan dauden truke-programak indartzea, Erasmus esaterako, Europa batuagoa eta solidarioagoa izan dadin helburuarekin.

Herritarren ekimenei buruzko informazioa webgune honetan aurki dezakezue: http://ec.europa.eu/citizens-initiative/public/welcome?lg=es. Horretan ekimenak abian jartzeko egin behar duzuna eta prozesuari buruko makina bat informazio jakingarri eskura daiteke.

25 euroak eta EAJren jarrera

Rebeka Ubera 2012/10/17
Atzo, Batzar Nagusietako mahaira, Foru Gobernuak Bidegin alderdi guztiek onartu zuten Foru Arau proposamena ekarri zuen. Foru Arau horretan jasotzen denez, ViaT sistemadun erabiltzaileek gehienez ere 25 euro ordaintzeko hilean gure herrialdeko autopistak erabiltzeagatik. Gure ustez, premiazko neurria da, daukagun peaje sistema zigortzaile eta abusiboaren aurrean; are gehiago momentu hauetan herritarrek pairatzen ari garen egoera larria ikusita. Arnasa hartzen laguntzen duen neurria.

Baina, hara non! EAJk zuzenketa bat sartzen dion proposamenari, hanka eta bururik ez duena: Etxegaraten peajea ezartzea. Gainera, datu objetiboak manipulatuz. Zuzenketa justifikatu dute esanaz 53 milioi euro berreskuratuko genituela, Etxegaratetik 10.000 kamioilari pasatzen direlako. Errealitatea bestelakoa da, ordea: 7.451 ibilgailu astun pasatzen dira, eta horietatik soilik 2.388 kanpokoak dira. Zein da EAJren asmoa euskal garraiolariak definitiboki lurperatzea?

Ez ditugu beraien asmoak eta helburuak ulertu. Zein da beraien helburua, herritarrei beraien egunerokoan lagunduko dien proposamenak aurrera ateratzea? Edo kosta ahala kosta beraien proposamenak aurrera ateratzea, nahiz eta ez duten inolako sostengu juridiko eta ekonomikorik?

Guk eskua luzatzen diegu berriro ere, benetan herritarren interesen alde jokatu nahi badute, guztion artean gipuzkoarrek eskertuko dizkiguten proposamenak aurrera ateratzeko. Eta beraien asmoa, bai ala bai, soilik peaje sistema ezartzea baldin bada N-1an, badakite zer egin behar duten: Foru Arau proiektu bat aurkeztu Batzar Nagusietan.

Haize independentistak indartsu ari dira kolpatzen Europa!

Rebeka Ubera 2012/10/15
Europan eta munduan gogor eta ziztu bizian ari da zabaltzen Independentziaren haizea, olatua. Eskozia, Flandria, Katalunia… Bakoitza bere ezaugarri eta abiadurarekin. Eskoziak dagoeneko Erresuma Batuarekin sinatu du erreferendum-aren data eta galdera. Flandrian, atzo N-VAk lorturiko emaitzak, berresten dute joera hori. Katalunian, herritarrek independentziaren aldeko sare indartsu bat sortu dute, bertako agintari eta alderdi politikoak guztiz baldintzatuz.

Eta Euskal Herrian? Alde batetik, EAEko Gernikako Estatutua eta Nafarroako Amejoramenduak kadukatuak, paxa-paxa eginak daude; Lapurdi, Nafarroa Behera eta Zuberoa Lurralde Elkargoaren inguruan urratsak eman nahirik dabiltza. Gai izango al gara herritarroi dagokigun erabakitze eskubidea herriari ematen eta gauzatzen? Elite politikoetako sasi akordioak alboratuz? Eta ondorioz, dibortzio paktatuak eta merkatuarekiko interdependentziak iraganeko errezetak bilakatzen? Askapen Nazionala=Askapen Soziala.

50 milioiko funtsa? Zer? Nola?

Rebeka Ubera 2012/10/10
Berriki, Urkullu jaunak, bere eskuzabaltasuna erakutsiz, agindu digu bera lehendakari izaten bada 50 milioiko funts bat sortuko duela pentsioetarako. Ez digu azaldu NOLA egingo duen. Ez genekien hain erraza zenik inolako eskumenik izan gabe, funts bat sortuz, pentsioak bideratzea. Nik ere izan nahi nuke Urkulluk duen eskua eta gaitasuna, AHT, errausketa planta, “SuperSur”, Kanpoko Kaia finantzatzeko bitartekoak izateaz gain, pentsioetarako ere bitartekoak izateko. Horiek bai dohainak!

Hori bai, ahaztu zaio pentsioen funts hori sortzeko, hainbeste miresten duen Kontzertu Ekonomikoa ukatzen duela. Beraz, pentsioak eta ezkontza  hitzartua, edo pentsioak eta Independentzia izango da Urkulluk eskainiko digun formula?

Eskubide sozialak eta pribilegioak

Rebeka Ubera 2012/10/05
Aspaldi honetan, zerbait modan baldin badago, eta herritarren artean ondo ikusia, hain zuzen ere politikariez eta funtzionarioez gaizki jardutea da. Eskuin neoliberalaren mingain zorrotzetatik, ezkertiarretatik pasatuaz, eta kolore anitzeko herritarrengana iritziaz. Berriki, epai baten, Pedraz jaunaren iritzia entzuteko parada ere izan dugu, eta asteazkenean bertan, bere teilatuari harriak jaurtitzen Olano jauna.

Ez da nolanahiko kontua. Sirimiri baten antzera, etenik gabe jendarteratu nahi den fondo ideologiko sakoneko gakoa baizik: sistema publikoa ahuldu, pribatizatu; zertarako nahi dugu ba funtzio publikoa? Guztiak alper huts, diruzale amorratuak direnean. Zertarako politikariak: denak lapurrak, diruzale, ergel hutsak baldin badira. Horregatik dena pribatizatu, legebiltzarkideak gutxitu eta kendu, 14. ordainsaria kendu…

Baina, inork ez al du ezer esan behar diskurtso horren aurrean? Zer demontre gertatu zaigu guztioi?!! Eskuin neoliberalari utzi behar al diogu, orokorkeriaz beteriko diskurtsoarekin, beraien pribilegioak mantendu ahal izateko guztion eskubideak murrizten? Uko egin behar al diogu kontrol publikoari, legebiltzarkideak murriztuz? Uko egin behar al diogu gizarte zerbitzu publiko indartsuak izatera, gutxi batzuek negozioa egin dezaten?

Adibide bezala, langile publikoei 14. ordainsaria kendu nahi izatearena ihesbidea besterik ez da, zurikeria besterik ez da; aitzakia bat, eskua sartu behar den tokian ez sartzeko. Beraz, zertara dator pribilegio bat izango balitz bezala politikari batzuen aldetik ordainsari horri uko egitea? Keinu bat? Estrategia bat eskuinaren aldetik irudikatzeko eskubide sozialak pribilegioak direla, horrela beraien pribilegioak, negozioak guraizeengatik ezkutatuz?

Politikan eta sektore publikoan gizartean bezala, orotariko jendea aurkitzen: jende zintzoa, langilea, lapurrak, alferrak, batzuek asko kobratzen dutenak, beste batzuek ez, batzuek pribilegioak dituztenak, beste batzuek ez…

Inoiz baino garrantzitsuagoa da aurrean daukagun ofentsiba neoliberalaren aurrean Politika eta Sektore publikoaren aldarrikapena eta defentsa. Politika egiteko beste kultura, beste EGITE baten aldarrikapena eta PRAKTIKA; Politika herritarren zerbitzura dagoen tresna izan behar delako. Gardena, jendarteari soluzioak emateko. Eta zer esanik ez, sektore publikoaren aldarrikapena eta defentsa, gizarte juxtuago, solidarioagoa erdiesteko; herritar guztiok behar ditugun zerbitzu publikoak izateko, gizarte babesa, aukera berdintasuna herritar guzti guztiei bermatzeko. Horretarako aberastasunaren birbanaketa ardatz izan da, alegia lanaren banaketa, soldaten arteko diferentziak gutxitu… Prest al gaude horretarako? Prest al gaude gehiago kobratzen duenak gutxiago kobratzeko, gutxiago duenak gehiago izan dezan? Prest al gaude IHESBIDEARI uko egiteko, orokorkeriei utzi, eta eskua sartu behar den tokian sartzeko? Diru publikoaren xahuketarekin bukatuz.  Posible da, eta posible egin beharko genuke, Eskubide sozialetan murrizketak albo batera utzi, eta PRIBILEGIOAK murrizteko.

Euskaldunen Legebiltzarrean

Dani Maeztu 2012/09/06
Politikagintzara hurbiltzeko hamaika arrazoi izan nituen, baina nire lehentasunen artean ez zegoen euskal hiztunen eskubideak defendatzeko beharrizana. Eta hasieran uste nuen, buruan nituen beste aldarrikapenak gauzatu ahala, euskal hiztunen eskubideen errespetua ere lortuko genuela.

(Berriaren paperezko edizioan argitaratutako iritzi artikulua).

Politikagintzara hurbiltzeko hamaika arrazoi izan nituen, baina nire lehentasunen artean ez zegoen euskal hiztunen eskubideak defendatzeko beharrizana. Garai hartan Euskal Herri independente, sozialista eta euskalduna amesten nuen; eleaniztuna behar zuen Euskal Herri euskalduna, alegia. Politikaren jardunean aritu naizen urte hauetan euskara izan da nire hizkuntza aldarrikapenak plazaratzeko, bai zinegotzi moduan eta baita legebiltzarkide moduan ere. Eta hasieran uste nuen, buruan nituen beste aldarrikapenak gauzatu ahala, euskal hiztunen eskubideen errespetua ere lortuko genuela.

Baina ohartu egin naiz eta onartu egin behar dut Legebiltzarrean izan dudan azken hiru urteotako esperientziak neure itxaropena zapuztu duela. Euskadiko parlamentuan bizi izan dudanak eta entzun izan dudanak desengainua bizkortu du. Jardunean aritu ostean, uste dut euskarak eta euskal hiztunen errespetuak ere nire politikagintzaren muinean egon behar duela, badakidalako euskaldunoi gure nazioaren eraikuntzan berez ez zaigula ezer oparituko.

Euskara Euskal Herriko berezko hizkuntza dela onartzen du Euskal Autonomia Erkidegoko Estatutuak, eta euskara, gaztelaniarekin batera, ofiziala dela. Egia esan, urrutiegi geratzen zait Gernikako Estatutua, gure belaunaldikoek ez baikenuen hura bozkatzeko aukera izan. Gainera, gaur egungo marko juridikoa ezartzeko zaharkitua dagoela iritzi diot. Baina badira Gernikako Estatutua behin eta berriro ahotan izaten duten agintari politikoak. Gorazarre egiten diote, bertan jasotzen den funtsezko ideia bat betetzen ez duten arren. Hobe lukete, gorazarre egitea erabakitzen badute, euskara ikasteari ekitea!

Horren adibide dira bukatzear dagoen Eusko Jaurlaritzan izan diren agintari ugari. Lehen aipatu dugun moduan euskara herri honen berezko hizkuntza bada, jarduna bukatzear duen Jaurlaritza ez genuke herri honen gobernutzat jo behar. Jaurlaritzak, oro har, ez du euskara berezko hizkuntza moduan erabili, ez du euskaraz ezer sortu. Itzulpengintzarako hizkuntzatzat utzi du. Legebiltzarrean jorratu ditudan gaietan behintzat (osasuna, azpiegiturak, garraioak, etxebizitza, ingurumena, energia…) Jaurlaritzak aurkeztu dizkigun jatorrizko dokumentu guztiak gaztelaniaz landu izan dira, eta kasu hoberenetan euskarazko itzulpena eman izan digute (inoiz, gaztelaniazko dokumentuarekin batera; lantzean behin, gaztelaniazkoa aurkeztu eta aste batzuk beranduago, talde parlamentarioek eskatuta; eta kasu gehienetan, oraindik euskarazko alea itxaroten gaude).

Bizi izan dudan egoera azaltzeko, adibide ona izan daiteke Legebiltzarreko Osasun batzordean gertatutakoa. Bada, aipa dezakedan lehenengo adibidea pediatria zerbitzuaren harira izan genuen eztabaida da. Alderdi Popularreko bozeramaileak baieztapen borobila eta sakona bota zuen halako batean: euskarak du EAEn dagoen pediatra gabeziaren errua. Alegia, medikuei euskara eskatzeak du errua. PPko bozeramaile baten ahotik atera zen arren, PSEko bozeramaileek ere men egin zioten astakeria horri. Bi alderdi horien nahia beteko balitz, Euskadi litzateke munduko herri bakarra zeinean medikuei ez litzaiekeen berezko hizkuntza ofiziala jakiteko eskatuko. Bada, uste dut jada hori bera kasu askotan betetzen dela Osakidetzan. Osakidetzako zerbitzu askotan, erabiltzaileek ez dute euskaraz arreta jasotzeko aukerarik. Eskubidea egon badago; baina baliabiderik ez. Eta ez da kontrakorik gertatzen gaztelaniarekin: mediku guztiek baitakite gazteleraz. Beraz, PPren eta PSEren arabera, pediatrei hizkuntza ofizial biak eskatzeak dauka pediatra gabeziaren errua.

Euskara errudun moduan aurkezten diote gizarteari. Eta, astakeria astakeria izan arren, jende askok sinetsi egiten du, politikari horiek barne. Entzungor egiten diete datu eta ikerketei: Las Palmaseko unibertsitateak 2006 eta 2030 bitartean estatuko medikuen premia aztertu zuen ikerketa batean. Horren arabera, Euskadi beste erkidego gehienen gainetik dago, pediatra kopuruari dagokionez. Gaztelan, Errioxan eta Murtzian, esaterako, pediatra gabezia askoz ere nabariagoa da. Erkidego horietan ere hizkuntza eskakizunak du errua? Argi dago ezetz. Medikuen aldizkari espezializatuak irakurriz jakingo dugu egia: mediku espezialisten plazak ezartzerako orduan sortzen da arazoa.

Bigarren adibidea, Osakidetzako programa-kontratua berritzearekin batera heldu zitzaigun. Osakidetzaren zerbitzuen kalitatea urtero ebaluatzen da programa-kontratua deritzon dokumentuaren bitartez. Bertan ezartzen dira zerbitzuaren kalitatea neurtzeko parametroak. Osasun Sailak erabaki zuen euskarak ebaluazio horretatik kanpo egon behar zuela eta parametroetatik atera egin zuen. Erabaki hori indarrean dagoen normalizazio-dekretuaren aurkako erabakia da argi eta garbi. Dekretu horrek azpimarratzen du herritarrei osasun arreta hizkuntza ofizial bietan eman behar zaiela eta eurekin komunikazioa gaztelaniaz eta euskaraz izan behar dela. Alegia, komunikazioaren kalitatea eta zerbitzuaren kalitatea hertsiki lotuta daudela, logikoa den moduan.

Erabaki horrek ondorio nabarmenak izan ditu: lehenengoa, ez da euskara Osakidetzaren zerbitzuen berezko osagaitzat joko eta, beraz, Osakidetza erdaldundu egingo da, euskara hizkuntza arrotza izango baita; bigarrena, Osakidetzak euskararen normalizazioa sustatzeko eta ebaluatzeko tresna on bat galdu du; hirugarrena, aurrekontu gutxiago egongo da euskararen erabilera sustatzeko; eta laugarrena, horren guztiaren ondorioa, zerbitzuaren kalitateak okerrera egingo du, gerta baitaiteke herritar euskaldun batek osasun arreta bere hizkuntzan ez jasotzea.

Gai honen inguruan Aralarrek hainbat galdera egin dizkio Osasun sailburu Rafael Bengoa jaunari. Bere erantzuna hurrengoa izan da, euren filosofiaren eredugarri: «algunos queréis correr demasiado con el tema del euskara, otros queremos hacer las cosas bien». Gorri jarri gabe bota izan du esaldi hori hamaika aldiz. Ez al daki Autonomia Estatutua 1979. urtean onartu zela, Euskararen Normalkuntzarako Legea 1982tik indarrean dagoela eta Osakidetzako Euskararen Erabileraren normalkuntzarako Dekretua 2003tik existitzen dela? Legea betetzea da eskatzen duguna, denbora egon baita legea betetzeko.

Euskararen zokoratzearen hirugarren adibidea aipatuko dut bukatzeko. Legegintzaldi osoan PPk errepikatu duen mantra bat da, PSEren laguntza eta morrontzarekin: euskara baloratuegi egon omen da lan eskaintza publikoetan. Hori frogatzeko, PPko legebiltzarkideek grafiko xaloak ekartzen zituzten Osasun batzordera. Euskara jakiteak puntu gehiago ematen du master bat izateak edo ingelesa jakiteak baino. Baina konparazio hori asmo txarrarekin egiten den susmoa dut. Bestela, zergatik ez da euskara eta gaztelania maila berean jartzen? Eta zergatik ez da gaztelaniaren balorazioa zein den azaltzen? Alegia, gaztelania jakitea derrigorrezkoa da Osakidetzan lan egiteko; mediku batek ezin dezake Osakidetzan lan egin gazteleraz ez badaki, beste dozena bat hizkuntza eta dozena erdi master izanda ere; euskara jakiteak, aldiz, puntuatzeko bakarrik balio du. Ez du ba legeak esaten hizkuntza ofizial bietan osasun arreta ere jasotzeko eskubidea dugula?

Ba, badirudi hiru urte eta erdi iraungo duen Legegintzaldi honetan atzera egin dugula euskararen defentsan. PSE konbentzitu du PPk, EAE erdalduntzeko bidean eskutik joan baitira. Egia da Patxi Lopezen gobernuak bere hitza bete duela: euskara askatasunean praktikatu behar da, bai, baina eurentzako euskara askatasunean praktikatzeak euskara zokoratzea esan gura du.

Navarrismotik (goi)nafarkeriara

Gaztelako armadak Nafarroa beste behin 1512an inbaditu zuela 500 urte betetzen diren urte honetan fenomeno bitxi baten biderkatzea gertatzean ari da: Nafarroa Beherearen ukazioa, hain zuzen ere. Ukazio hori ez da jazoten ari Nafarroako navarrismo-españolistaren aldarriz, baizik eta ezkerreko abertzaleen ekimenez.

Egia da, 1512ko inbasioak kolpe latza eman ziola Nafarroari, aurreko inbasioak baino bortitzagoa izan zela eta Nafarroak penintsulako lurralde guztiak galdu zituela. Ordea, ez da egia, atzen aldian maiz entzuten ari den legez, Nafarroak independentzia galdu zuenik. Beste ehun bat urtez Pirionioz iparraldeko lurraldeek, Nafarroa Behereak tartean, erreinu independente izaten jarraitu zuten. Bitarte horretan Shakespeareren hitzetan 'the wonder of the world' izan ei zen, Joanes Leizarragak 'Testamentu Berria' publikatu zuen eta Nafarroako Henrike IIIa Frantziako errege bihurtu zen.

Batzuentzat 1512an Nafarroak Gaztelarekin bat egin zuen eta beste batzuetan independentzia galdu zuen.  Bi-biak historiaren mistifikazioa eta manipulazioa. Navarrismotik ihesi goinafarkeriak atzeman!

RIP, TAV

Dani Maeztu 2012/05/14
Entre tanta ostentación, aquella ciudadanía que hasta ahora no se oponía, comienza a reflexionar sobre la necesidad y pertinencia del TAV.

Requiescat in Pace (descanse en paz), Tren de Alta Velocidad. En la deriva hacia la definitiva y necesaria lapidación del capi- talismo, sólo les queda una punta de lanza a los gestores del dinero público: La Nueva Red Ferroviaria Vasca, o dicho sin eufemismos, el Tren de Alta Velocidad. Ese proyecto megalómano y fantasma que comenzó en 2006, y sigue caminando sin que los recortes económicos, el paro, el necesario decrecimiento, los cambios de Gobierno, ni ningún otro factor de la crisis socieconómica le afecte. Proyecto fantasma, en dos de las acepciones del término: fantasma por presuntuoso, en la venta de sus supuestos beneficios potenciales; y fantasma por fantasioso, porque cada día que pasa, el TAV como elemento integrador de nuestro sistema de transporte se aleja de la realidad que vive el ciudadano. Quizás haga falta repetirlo y subrayarlo en negrita: tendrá paradas en las tres capitales de la Comunidad Autónoma Vasca, sí; pero no servirá para enlazar los pueblos de la costa, las comarcas interiores y la mayoría de núcleos urbanos con esas tres capitales.

Quienes nos oponemos al TAV vemos con tristeza que esta macroinfraestructura se haya convertido en la fatal excepción que confirma la regla. Los gestores de lo público están dispuestos a recortar en cualquier cosa, hasta en las bajas del personal del sector público; sin embargo, siguen utilizando el Tren de Alta Velocidad como último estandarte del sistema capitalista que nos ha traído a esta situación. Situación que en nuestro territorio tiene la particularidad de que ha sido agravada por el despilfarro en la obra pública y en las infraestructuras. Ese despilfarro continúa.

Además, creo que la ciudadanía cada día está más perpleja ante lo que sucede con el TAV y los políticos. Opino que Patxi López y Mariano Rajoy ven pasar el tren sin frenos que representa a la ciudadanía en crisis, lleno de vagones con parados y paradas, lleno de gente en dificultad, y siguen echando leña para que el convoy, cada día más repleto, no se detenga.

Dos ejemplos. El Gobierno de Rajoy metió el machete en los presupuestos, redujo la inversión y el gasto, redujo en prestaciones sociales, anuncia 10.000 millones de euros menos en educación y sanidad; y por el contrario, proclamó la mayor inversión de su historia en la Y vasca (314 millones de euros). ¿No pensó Montoro que alardear de ello irritaría a la desempleada, al desahuciado, a la becaria, al cineasta o a la investigadora, entre otros?

Su colega defensor y compinche de la megalomanía Patxi López le facilitó el camino un día antes. El lehendakari dijo, el 2 de abril, que «invertir en el TAV era una medida anticrisis». O sea, que cualquier parlamentario se puede ahorrar las iniciativas parlamentarias que interpelen al lehendakari sobre medidas para crear empleo. Visto lo visto, su respuesta podría ser que su mejor, único e infalible plan contra el desempleo es la construcción de esta infraestructura. ¿Qué pensará ese encofrador, generalmente extranjero, que trabaja en los túneles del TAV doce horas diarias durante siete jornadas seguidas, que tiene hasta que quemar sobrantes de dinamita, para pasar a duras penas de los mil euros? Quizás sea esta la salida social a la crisis del señor López.

Y entre tanta ostentación de ambos gobiernos, aquella ciudadanía que hasta ahora no se oponía, comienza a reflexionar sobre la necesidad y pertinencia del TAV. ¿Merece la pena tanto gasto? ¿Merece la pena tanta pérdida medioambiental? ¿Merece la pena tanta precariedad laboral? Parece claro que el contexto ha cambiado. De ahí el empeño de algunos políticos en justificar la obra. En su gestación, intentaban que nos imagináramos a nosotros mismos dentro del TAV, rodeados de ejecutivos europeos bien pertrechados de adelantos tecnológicos; y a este paso, podremos ver vagones semivacíos que transportan a una elite que quiere alargar el capitalismo, aunque para ello tengamos que renunciar a todos los derechos sociales y laborales que generaciones anteriores labraron con su lucha.

De salida, viendo la nueva coyuntura, hagan una comparación: ¿no sería más productivo invertir en construir provisiones para los mayores, en empleos relacionados con el cuidado y su bienestar como la sanidad, la educación (mucho más duraderos que los trabajos de construcción del TAV)? ¿Y ello no beneficiaría en mayor medida a más personas de esta sociedad?

¡Qué empeño en presentar al TAV como el adalid de capitalismo, del pseudoprogreso y de riqueza económica! Señores y señoras gestoras, lo volvemos a repetir, utilizamos las negritas para escribir otra obviedad, España es el país europeo con más kilómetros de alta velocidad y con mayor tasa de paro. Cambien de argumento; perdón, cambien de excusa.

RIP, TAV

Dani Maeztu 2012/05/14
Entre tanta ostentación, aquella ciudadanía que hasta ahora no se oponía, comienza a reflexionar sobre la necesidad y pertinencia del TAV

Requiescat in Pace (descanse en paz), Tren de Alta Velocidad. En la deriva hacia la definitiva y necesaria lapidación del capi- talismo, sólo les queda una punta de lanza a los gestores del dinero público: La Nueva Red Ferroviaria Vasca, o dicho sin eufemismos, el Tren de Alta Velocidad. Ese proyecto megalómano y fantasma que comenzó en 2006, y sigue caminando sin que los recortes económicos, el paro, el necesario decrecimiento, los cambios de Gobierno, ni ningún otro factor de la crisis socieconómica le afecte. Proyecto fantasma, en dos de las acepciones del término: fantasma por presuntuoso, en la venta de sus supuestos beneficios potenciales; y fantasma por fantasioso, porque cada día que pasa, el TAV como elemento integrador de nuestro sistema de transporte se aleja de la realidad que vive el ciudadano. Quizás haga falta repetirlo y subrayarlo en negrita: tendrá paradas en las tres capitales de la Comunidad Autónoma Vasca, sí; pero no servirá para enlazar los pueblos de la costa, las comarcas interiores y la mayoría de núcleos urbanos con esas tres capitales.

Quienes nos oponemos al TAV vemos con tristeza que esta macroinfraestructura se haya convertido en la fatal excepción que confirma la regla. Los gestores de lo público están dispuestos a recortar en cualquier cosa, hasta en las bajas del personal del sector público; sin embargo, siguen utilizando el Tren de Alta Velocidad como último estandarte del sistema capitalista que nos ha traído a esta situación. Situación que en nuestro territorio tiene la particularidad de que ha sido agravada por el despilfarro en la obra pública y en las infraestructuras. Ese despilfarro continúa.

Además, creo que la ciudadanía cada día está más perpleja ante lo que sucede con el TAV y los políticos. Opino que Patxi López y Mariano Rajoy ven pasar el tren sin frenos que representa a la ciudadanía en crisis, lleno de vagones con parados y paradas, lleno de gente en dificultad, y siguen echando leña para que el convoy, cada día más repleto, no se detenga.

Dos ejemplos. El Gobierno de Rajoy metió el machete en los presupuestos, redujo la inversión y el gasto, redujo en prestaciones sociales, anuncia 10.000 millones de euros menos en educación y sanidad; y por el contrario, proclamó la mayor inversión de su historia en la Y vasca (314 millones de euros). ¿No pensó Montoro que alardear de ello irritaría a la desempleada, al desahuciado, a la becaria, al cineasta o a la investigadora, entre otros?

Su colega defensor y compinche de la megalomanía Patxi López le facilitó el camino un día antes. El lehendakari dijo, el 2 de abril, que «invertir en el TAV era una medida anticrisis». O sea, que cualquier parlamentario se puede ahorrar las iniciativas parlamentarias que interpelen al lehendakari sobre medidas para crear empleo. Visto lo visto, su respuesta podría ser que su mejor, único e infalible plan contra el desempleo es la construcción de esta infraestructura. ¿Qué pensará ese encofrador, generalmente extranjero, que trabaja en los túneles del TAV doce horas diarias durante siete jornadas seguidas, que tiene hasta que quemar sobrantes de dinamita, para pasar a duras penas de los mil euros? Quizás sea esta la salida social a la crisis del señor López.

Y entre tanta ostentación de ambos gobiernos, aquella ciudadanía que hasta ahora no se oponía, comienza a reflexionar sobre la necesidad y pertinencia del TAV. ¿Merece la pena tanto gasto? ¿Merece la pena tanta pérdida medioambiental? ¿Merece la pena tanta precariedad laboral? Parece claro que el contexto ha cambiado. De ahí el empeño de algunos políticos en justificar la obra. En su gestación, intentaban que nos imagináramos a nosotros mismos dentro del TAV, rodeados de ejecutivos europeos bien pertrechados de adelantos tecnológicos; y a este paso, podremos ver vagones semivacíos que transportan a una elite que quiere alargar el capitalismo, aunque para ello tengamos que renunciar a todos los derechos sociales y laborales que generaciones anteriores labraron con su lucha.

De salida, viendo la nueva coyuntura, hagan una comparación: ¿no sería más productivo invertir en construir provisiones para los mayores, en empleos relacionados con el cuidado y su bienestar como la sanidad, la educación (mucho más duraderos que los trabajos de construcción del TAV)? ¿Y ello no beneficiaría en mayor medida a más personas de esta sociedad?

¡Qué empeño en presentar al TAV como el adalid de capitalismo, del pseudoprogreso y de riqueza económica! Señores y señoras gestoras, lo volvemos a repetir, utilizamos las negritas para escribir otra obviedad, España es el país europeo con más kilómetros de alta velocidad y con mayor tasa de paro. Cambien de argumento; perdón, cambien de excusa.

Greba

Dani Maeztu 2012/03/26
  • Greba
Langileak, lan eskubideen bide horretan aurrera begiratzen jarraitu behar dugu! Horretarako, greba egiteko gonbidapena luzatzen dizue Aralarrek.

“Historia garaikidean egin diren lan erreforma guztietan atzera egin izan dugu; gerora ez dugu galdutakoa berreskuratu eta orain berriro atzera egingo dugu”. Gaurko balio duen esaldi hori atzokoa da, zehazki, 2010eko urrikoa. Zapateroren gobernuak ekonomia eta enplegu alorrean zeraman nora eza zuzentzeko edo, lan erreforma onartu zuen, eurek diseinatutakoa eta EAJren babesarekin onartua. 2010eko lan erreformaren inguruan Eusko Legebiltzarrean izan genuen eztabaidan bota zuen alderdikide batek esaldi hura, eta egun hartan zeukan esangura bera dauka 2 urte beranduago esanda ere.

Hipotesi faltsua eta zinikoa gizarteratzen ari dira: krisi sozioekonomikotik ateratzeko guztion esfortzua behar omen da. Eta gezur bikoitza da: sakrifizioak ez dira alde guztietan ematen ari eta ez dago bermerik sakrifizioak egiteak herritarrak lagunduko dituenik, alegia, sakrifizioak egitearen onurak herritarrei itzuliko zaizkigunik. Orain arte bestelako ereduak izan ditugu. 90 hamarkadan lan erreforma bi egin zituen Alderdi Sozialistak, garai hartako krisiaren aitzakiarekin, eta krisitik atera arren langileen kalterako hartu ziren neurri horietan ez zuten atzera egin.

Badu zer pentsatu gaur egungo gizarteak. Laneko eskubideei dagokionean behintzat atzera egiten ari garela dirudi. Gure aitite eta amamek, gure gurasoek, irabazitako eskubideak galtzen ari gara eta baliteke gure seme-alabei uzten diegun egoera gaurkoa baino urratuagoa izatea. Aurreko belaunaldietako langileek irabazitako eskubideak galtzen ari gara eta atzerako bide horri muga bat jartzea beharrezkoa da. Helburu horrekin, greba eguna deituta dago datorren eguenerako. Langileak, lan eskubideen bide horretan aurrera begiratzen jarraitu behar dugu! Horretarako, greba egiteko gonbidapena luzatzen dizue Aralarrek.

 

Argazkia laboromnia.blogspot.com