Orain dela 11 urte nire bizitzan hartu dudan erabakirik erabakigarrienetako bat hartu nuen: aralarkide egitea. Ez dakit zer dela eta hartu nuen erabaki hori. Ideologia  arloan beti izan naiz ezker abertzalearen orbitan, elektoralki beti horrela izaten ez bazen arren. Orduan, Patxi Zabaletaren adierazpenak arreta handiz jarraitzen nituen. Uste dut, bere berbak entzuten nituenean, neureak egiten nituela eta nire buruari esaten niola Patxirekin bat nentorrela; alegia, Aralarren barne ildoarekin bat nentorren, eta alderdia sortu zenean, militante egin nintzen.

Gogoratzen ditut Durangoko Komiteko hasierako batzarrak. Pinondo Etxean egiten ziren. Bertan, Joseba Azkarraga, Mikel Basabe, Ion Andoni del Amo eta Juan Luis Erzilla bukaera gabeko eztabaidetan sartzen ziren, XXI mendeko ezker abertzalearen inguruan hausnarketa egiten. Gainontzekook kartelak pegatzen genituen.

Nire kezka politikoak askoz samurragoak ziren. Gure eskualdea zauritzen duten harrobien kontrako mugimendu jakinetik nentorren. Ez nuen, eta ez dut ulertzen, zer dela eta gure eskualdean, Durangaldean, familia batzuk, (boteretik hurbil daudenak), hainbeste erraztasun zuten euren interesak garatzeko eta guztionak diren baliabideak ustiatzeko. Eta tamalez, izugarri maite dudan herri burges honetan, Durangon, badaude horrelako zenbait familia.

Silvioren abesti batek hurengoa dio:

“Tener no es signo de malvado y no tener tampoco es prueba de que acompañe la virtud.
Pero el que nace bien parado, en procurarse lo que anhela no tiene que invertir salud.”

“Bien parado” asko daude nire herrian, alderdi batetik hurbil egonik, euren interes partikularrak aurrera atera izan dutenak. Argi neukan horren kontra borrokatzea nahi nuela.

Hori dela eta, beste erabaki garrantzitsu bat hartu nuen, zerrendaburu aurkeztea nire herriko kandidaturan. Eta horrela, Aralarrek Bizkaian eduki zuen lehenengo zinegotzia (eta hasieran bakarra) bihurtu nintzen. Eta hortik aurrera, alderdi honekiko nire identifikazioa erabatekoa izan da.

Behar bada hasierako irainek eta mehatxuek (traidorea, putrea…) identifikazio hori areagotu zuten. Gutxiengo batek egiten zituen, baina gehiengo batek elikatutako jarrera sektarioak ziren. Jarrera horrek, edozein mugimendu anitza izateko eta eraikitzeko antitesian daude.

Neure ideologia eta identitateari eusten nizkion,  sentimendu abertzalea eta independentista oso presente nituelarik, eta Aralar kapaz zen herritarren  eguneroko arazoei, ezkerretik, erantzun praktiko bat bilatzen, ezintasuna, gatazka eta eraikuntza nazionalaren atzean ezkutatu barik. Eta noski, oso argi edukiz giza eskubideak aldarrikatzeko lehenengo eta behin irmotasunez defendatu behar direla; eta bere urraketak salatu behar direla ere, anbiguotasunik gabe.

Lagun koadrila bat ginen, bai kopuruan bai jarreran, edozein forotan aralarkide bat topatzea aurpegi lagun bat topatzea zen, gure zailtasunak batzen gintuen.

8 urte pasa dira dagoeneko. Zailtasunak zailtasun, proiektu hura aurrera eramaten lortu dugu, gure proiektua ez baitzelako lehia politikoan gailendu nahi zuen alderdi batena, baizik eta demostratzea ,herri honetan beharrezkoa dela ezkerreko alternatiba abertzale bat, zibil, anitza eta jatorra.

Sekulako erronka daukagu aurretik, ez ohiko batzarra eta kongresua, erabakiak hartzeko momentua. Egoera irakurtzen jakin behar dugu, betidanik aldarrikatu dugu zibil eta zabala izan behar zela proiektua. Inoiz baino eskurago daukagu, egin dezagun posible. Baina mesedez ez dezagun guk, gero eta zibilagoa denean, murritzagoa egin; gero eta zabalagoa denean, militarra ikusi.

Azaroan izango diren Estatu Espainoleko hauteskundeak erronka garrantzitsu bat dira, lortu gura dugun helmuga ez diren arren. Momentu garrantzitsu bat, borroka armatu barik, banatzen gintuzten distantziak murrizteko eta herri bat bezala erabakitzeko eskubidea daukagula aldarrikatzeko. Baina era berean, momentu garrantzitsua da ozenki adierazteko eraikitzea nahi dugun herria gaur egungo dinamika neoliberaletik oso urrun dagoela, ez baita posible eraikuntza nazionala eraikuntza soziala sustatu barik.

Irailean, hemen botatako ideia defendatzeko asmoarekin joango naiz gure kongresura. Ziur nago eztabaida latzak egongo direla, sutsuak, baina bukatzerakoan, ez dudala inongo arazorik edukiko edozein kiderekin, garagardo bat, bi, edo dozena erdi hartzeko… eta orain dela 10 urte zelan hasi ginen gogoratzeko. Gogoratzeko Euskal Herrian erabaki esparru eta abiadura ezberdinak zeudela esatearren, Araian, “autonomistei oxigenorik ez” lelopean jarri ziguten pankarta oroituko dugu, edo estrategia politiko militarra  agortuta zegoela esatearren zenbat “traidore” entzun behar izan genuen oroituko dut; eta gaur egun  non gauden ikusiko dugu.

¡Hasta la derrota siempre!, horretarako jaio baikinen, politika soilik hauteskundeetan neurtzen dutenentzako aurrean galtzaile agertzeko.

Gora gu ta gutarrak! Gora Aralar!

Baina erantzunak elkarrekin bilatu behar ditugu, parte hartzean oinarrituta, mobilizatuta kalean, erakundeetan. Aralarren ez gara soilik herritarrekin gogoratzen bozka eskatzerako orduan, egunero gogoratzen gara, ez bakarrik gogoratu baita elkarrekin lan egin ere. Hori da, hain xuxen ere gure kultura politikoa. Ez dugu zertan  aldarrikatu kultura politiko berria, baizik eta praktikatu egiten dugu egunerokoan.

Gipuzkoarrok gobernu eskuindarrik besterik ez dugu ezagutu, 35 urteotan. Beraz, bada garaia, gauzak aldatzeko eta Foru Aldundien politikak errotik aldatzeko. Gipuzkoak benetako aldaketa behar du, XXI. mendera egokituko den gobernu aurrerakoia. Ezkerraren garaia da. Ezkerreko alternatiba abertzalearen garaia da, Aralarren garaia da.

Horra hor gure konpromizoa: Gipuzkoa ezkerrera ekartzea. Politika publiko sozialak indartzeko, fiskalitatea errotik aldatzeko, Gipuzkoarren arteko berdintasun soziala bermatzeko, garapen eredu ekologikoa bermatzeko, euskararen aldeko politikak gauzatzeko.

Hori da gure konpromisoa, eta horren alde herritar guztiekin lanean jarraitu nahi dugu. Erakundeetan eta kalean, parte hartuz eta mobilizatuz.

Gure bermea ez da esaten duguna, baizik eta orain arte egin dugun ibilbidea eta erakutsi dugun koherentzia langileriaren aldeko defentsan. Egiten duguna esaten dugulako eta esaten duguna egiten dugulako. Hori da Aralarren bermea.

Politikan jarduten dugun pertsonak, gaur hemen gauden pertsonak HERRIARI, HERRITAREI ERANTZUN SOZIALAK emateko gaude. ERANTZUNAK EZKERRETIK eta ABERTZALETASUNETIK. Lan egiteko besterik ez. Lan koherentziaz eta konpromesuaz. Ez dugu agintzen bete ezin dugunik. Hanka sartzen dugula noiz behinka baita. Ez gara perfektuak, baina gai gara hanka sartzeak onartzeko. Eta politika herritarren menpe jartzen dugu. Gardentasunez jokatuz.

HERRIGINTZA EGIN NAHI DUGU: Herriarentzat eta herriarekin.Besterik ez. Ausardiaz, eta askatasunez. Aralar pertsona askez osatua dagoelako.

Eta gaur, Aralarrek bizitzako esparru guztietan pertsona guztiok, behar ditugun benetako erantzun IRAUNKORRAK emateko, dituen Hiru IRIZPIDE NAGUSI aldarrikatu nahiko nituzke:

1.-Oinarri Soziala

2.-Orientazio Soziala

3-.Objetibo Soziala.

Horrek zer esan nahi du: pertsonak direla gure oinarriak, pertsonekin lan egiten dugula eta pertsona guztien ongizatea helburu dugula. Hori delako benetako politika. Politika etiko – solidarioa. Askotan politika, ekimen txikiak baina ALDAKETAK ekartzen dituztenak.

Para que en Gipuzkoa ni en Euskal Herria, no haya ciudadanía de segunda, ni de tercera fila. Ni personas en exclusión, ni sin papeles. Todas y todos podamos tener garantizados los servicios públicos de calidad y universales. El empleo de calidad para llevar a cabo un proyecto de vida digna. Un transporte público  que llegue hasta el pueblo más escondido de Euskal Herria. Sin fraude , sin economía sumergida. Donde los grandes olvidados como la agricultura y ganadería sean prioritarios…Pero para ello es necesario una IZQUIERDA ABERTZALE EFICAZ y TRANSFORMADORA. PRÁCTICA y REALISTA.

Y por supuesto gente, personas como vosotras comprometidas con el pueblo  y dispuestas a trabajar sin mirar al reloj y al salario.

Denon artean egingo dugu Gipuzkoa solidarioago bat, Euskal Herria bidezkoago bat.

Noski!

Llego a casa. Zafarrancho de pijamas y apurando los postres de la cena, que alguno de los monstruitos no se ha echado la siesta y empieza a sobrepasar mis escasas reservas de paciencia. Situación bajo control, pienso. Me hago con el mando  de la TV. Lo siento por los pingüinos de Madagascar, cambio de canal. Como estoy hasta las cejas metido en esto de la política, aunque puede que se me revuelva lo que acabo de engullir, estoy obligado a ver la moviola de la última sentencia del Supremo, ni menor ni mayor cacicada que las anteriores en la aplicación de la Ley de partidos. Es lo que pasa en este país, por seguir unidos a ese otro, donde hacen las leyes, las interpretan, si no les gustan las cambian y vuelven a empezar.

Luego, en el mismo Teleberri, dosis de Far West: los esbirros del “txerif” Obama se han cargado a Billy Osama. Sólo que es el año 2011, y si no estoy mal informado, hay por ahí alguna declaración de derechos humanos, tribunales internacionales y pijadas del estilo.

20 minutos de Teleberri y la cena se asienta. Me estoy haciendo a todo, pienso. Pero cuando menos me lo espero, ¡Zas!, aparece el señor Josu Jon Imaz, de refilon, como rellenado los minutos basura del Teleberri. Nos cuenta las bondades de su central de Petronor, cómo ésta se enchufa a la cogeneración, y cómo aportan a la red eléctrica el sobrante, ganando unos 6 millones de euros anuales. Claro, todo ello aderezado de palabras como sostenible, reducción de emisiones y otra serie de palabros prostituidos.

Me froto los ojos, los abro y ahí sigue, delante de las chimeneas con traje y corbata, sin sonrojarse.  ¿Debería sonrojarse, el Presidente de una compañía, cuya planta de Muskiz tiene una sentencia de este mismo año declarando contraria a derecho la licencia de actividad, por no tener los informe medioambientales preceptivos?

¿Debería sonrojarse, por anunciar en un momento de necesario debate energético, donde se desenchufan los parque eólicos para no saturar la red, por seguir produciendo energía que emite 232.000 toneladas de CO2, declaradas,  al año por 45 megawatios?

Pues en la Euskadi de Bildu ilegal y Athletic en puestos de Europa no.

Apago la tele, me voy al cuarto de los monstruitos, que ya duermen sin parecer ni la sombra de los salvajes que parecían hace 30 minutos. Me pregunto, ¿qué puedo hacer yo para dejaros un mundo medianamente aceptable?

Munduko populazioaren %20ak baliabide naturalen %80 kontsumitzen du, bere garapen eredua elikatzeko. Horrek dakar, beraz, populazioaren beste %80ak baliabideen %20arekin konformatu behar duela. Gainera, agerikoak dira iparraldekoon garapen ereduak hegoaldeko herrietan eduki dituen ondorioak, nahiz eta gu bizi garen tokitik eta daukagun ikuspegitik ikusteko errazak ez izan. Hegoaldean gertatzen denak, alegia, ez du gure kontzientzia larregi astintzen. Baina azkenaldian ari gara ikusten gure garapen ereduak gure bizilekutik gertuago ere ondorioak sortzen dituela; orduan sortzen da eztabaida.

“Not in my back yard”(Nimby efektua), dio ingelesezko akronimoak, “ez nire atzeko baratzean”, euskarazko itzulpenak. Askotan, garapen ereduaren eraginak mahai gainean jartzen ditugunean, Nimby efektura mugatzen dira, arazoaren benetako edo sakoneko edukiari heldu beharrean.

Euskal Herriko baratzeek ere asko dakite akronimo horretaz. Abiadura Handiko Trena dugu eredu bat. Orain urte batzuk, AHTren ibilbidea erabaki behar zenean, AHT bai, baina “ez nire baratzean” aldarrikatzen zuten hainbat udaletxek: Durango, Iurreta, Abadiño, Atxondo, Elorrio…  hainbat Nimby alegazio aurkeztu zizkioten AHTren ibilbideari.

Orain antzeko zerbait gertatzen ari da Durangaldetik igaroko den Red Electrica Espainolaren goi-tentsioko linearekin. Durangaldeko arana erdian geratuko da, AHT hegoaldean eta hegoaldeko baratzetan, eta goi-tentsioko linea iparraldekoetan. Hor, bitartean, kartzelaratuta geratuko da Durangaldea.

Aralarrek hamaika aldiz adierazi du AHTren proiektuaren aurka dagoela, proiektu txikitzailea delako eta sekulako diru xahuketa suposatuko duelako, herritarren benetako garraio beharrizanak asetzeko balio ez duelarik. Aralarrek ere goi-tentsioko linearen aurkako iritzia adierazi gura du orain. Baina gure kritika ez da hortxe geratuko. Hausnarketa ez dugu goi-tentsioko linearen ibilbidean kokatzen. Hausnarketa goi-tentsioko linea eraikitzearen arrazoian kokatzen dugu. Eztabaida ez da nondik igaroko den, baizik eta zertarako eraikiko den. Eta Red Electricak argi eta garbi azaldu du: AHT elikatzeko horrelako zerbait behar da. Nongo baratzeak zeharkatu dituen berdin zaio.

Ekialdetik hegoaldera, hegoaldetik ekialdera, Durangaldeko iparraldeko eta hegoaldeko baratzak okupatuta izango ditugu. Eta azpiegitura urbanistiko zein energetiko gehiago izango dugu baldin eta ez badugu eztabaida beste toki batean kokatzen: gizartearen garapen eredua eta berau elikatzeko behar dugun eredu energetikoa.

Beraz, gaur arte izan dugun mugagabeko ereduarekin jarraituz gero, gero eta baratze gutxiago izango du: gaur AHT da; gaur tentsio altuko linea da; bihar Beasain-Gerediaga errepidea izango da; etsi autopistaren 4. karrila; betiko izango ditugu harrobiak gure mendietako harria irentsiz; gaur zentral termikoa dugu Zornotzan eta bihar etxe alboko baratzean beste bat izango dugu.

Horregatik guztiagatik, garapen ereduaz gain, eredu energetikoa bera aldatzeko premia ere badago. Gaur egun energia sare banaketa zentralizatua dugu eta energia fosilekin, nuklearrekin eta zenbait berriztagarriekin elikatu dugu. Eredu hori errotik aldatu behar da: hasteko, garapen eredua mugatuz, aurreztea lehenetsiz, energia beharrizana baretu behar dugu; gero, energia berriztagarriez elikatutako ereduaren aldeko apustua egin behar du, planifikazioa, produkzioa eta banaketa, neurri handi batean, maila lokalera ekarriz.

Onartzen dut gaia konplikatua dela. Ez da erraza diktadore baten eskuetan dagoen herrialde batean esku-hartzerik ez egitea. Baina nago, bertze behin, herritar xumeak izanen direla kaltetuenak (edo kaltetu bakarrak). Eta orain inbasioa bultzatzen ari diren herrialdeak odolez bustita dituzte eskuak, eta poltsikoak beteta.

Nork saldu dizkio hamarkadetan armak Gadafiren gobernuari? Nork erosi petrolioa eta gasa? Nork sinatu hitzarmen ekonomikoak eta politikoak? Eta orain, bat-batean bihurtu da etsai Gadafi?

Bertzleako nazioarteko politika baten beharra agerian dago. Interes gehiegi antzematen dut Libian esku-hartzeko. Herritarrak lagundu eta babestu behar dira, ezinbertzean. Oreka bilatzea, baina behar-beharrezkoa da.

Ekintza xume batek mila hitz baino gehiago balio duenean. Eta hori da aldarrikatu behar dugun politika egiteko kultura berria. Ekintzetan oinarritutako politika, planteamentu erradikalak eginez. Bai ondo entzun duzue erradikala. Erradikalak sustraitik arazoak konpontzea esan nahi duelako, besterik ez. Sustraitik konpondu. Benetako alternatibak eskaini eta ez alternantzia.

 Eta hori da egin behar duguna, kalean hainbat eta hainbat herritar anonimorekin batera elkarlanean jardunez,  egunerokoari aurre eginaz. Horrela bakarrik egin genezakeelako IRAULTZA. Herritarren eskutik etorriko delako Iraultza.Oso ongi erakutsi diguten bezala, Tunez, Egipto eta Libiako herritarrak. Horregatik, alderdiok, tresnak garen heinean, soilik bideak ireki behar ditugu, bidea ireki behar diogu ezker erradikalari, bidea ireki behar diogu independentziari, bidea ireki behar diegu euskal presoei, guztiei.Erantzunak emateko, benetako erantzunak. Iraultzari  autopista irekiaz. Soilik askatasunagatik, gure seme – alaben etorkizunagatik egongo gara prest peajea ordaintzeko, baina eskuak lotu gabe, Gipuzkoari eta Euskal Herriari eskuak lotu gabe. Beti, gure erabakitze eskubidea uneoro bermatuaz. Bankuekiko, ekonomia espekulatzaileekiko, lobby-ekiko kate guztiak apurtuaz.

 Eta ez gobernuetan dauden eskuin neoliberalak  PP, PSE-EE eta EAJk egin duten bezala, txanpon batzuen truk belaunaldietarako hipotekatu gaituzte, eta ez soilik ekonomikoki, ez! Baita erabakitzeko tresna ditugun arauei dagokigunean ere. Preso jarri gaituzte, bankuen preso, izan ere errausketa planta ordaindu arte, ezin izango baitugu hainbat arau, estatutu, ez eta errekurtso ekonomiko izan gure erakundeetan.

Hori al da eskaintzen diguten demokrazia? Hori al da Egibarrek, Olano jaunak defendatzen duten erabakitze eskubidea? Noski, barkatu guzti hori eskaintzen digute itxurazko garapen iraunkorraren izenean, itxurazko etorkizunaren izenean.

Etorkizunaren izenean eskaintzen diguten bezala: zahar egoitzen pribatizazioa, peaje sistemak, langileoi zama fiskala areagotzea abar eta abar.

 Ba guk, Aralarrek planto egin behar dugu, aurre egin behar diegu eta esan behar diegu NAHIKOA da. EZ! Ez esatea positiboa delako eta alternatibak ditugulako. Guk erabaki nahi dugu, gai guzti horiei dagokionean, hori delako Euskal Herriaren eraikuntzan aritzea.

Erabaki nahi dugu, eta lanean aritu nahi dugu, gure ikur eta irudi bakarra, Monzonek Euskal lurraldetasunari eman zion ikurra izanik: Arrano Beltza. Ezagutu gaitzatela mundu zabalean Euskaldunoi Arrano Beltzaren,  ezker erradikal, poli-etiko, eko-solidarioaren jardunagatik.

 Hori da umiltasunetik Gipuzkoarrei eskaintzen dioguna: lana, lana eta lana!

Gora Ezker Abertzale Erradikala!

Agintariek, pertsonek, joera daukagu bide errazena eta motzena aukeratzeko, zailtasunak ditugu epe luzeko helburuekin lan egiteko. Nahi izaten ditugu eta premia daukagu lorpenak lehen bai lehen lortzeko, nahiz eta luzarora kalte gehiago ekarri onurak baino. Eta hain zuzen ere, hori ari zaigu gertatzen ezartzen ari diren eredu energetikoaren inguruan. Energia estrategia ere, amildegira garamatzan garapen ereduaren printzipioen baitan eraikitzen ari dira. Kaduzitate data daukaten erregai fosiletan, makro azpiegituretan oinarrituta; Albo batera utziz, inguruneko errealitate hurbila, ahalik eta kutsadura gutxien sortzea, ekidinez amaiera ez daukaten energia iturriak, abar eta abar.

 Gure apostua, hainbeste aldarrikatzen eta gustatzen zaigun berrikuntzan oinarritu beharko litzateke. Benetako berrikuntzan. Naturak gure esku uzten dituen ondasunak, lehen gaiak inteligentziaz erabiliz, maila lokaletik globalera abiatuta, behetik gora eta ez goitik behera, azpiegitura txikien bidez, kontsumitzen den, ahalik eta ingurune hurbilenean ere sortuz energia. Ingurunea gehiago ustiatu beharrean, dagoeneko ustiatuta ditugun espazioak erabiliz, esaterako, poligono industrialetan (noski toki egokiak direnetan) mini eolikak ezarriz. Eraikinak benetan energetikoki efizienteak eginez, bai energia aurrezteko eta baita sortzeko ere. Noski horrek eskatzen du, poliki poliki enpresa eta botere ekonomiko handiekiko loturak eteten hastea, aurre egitea. Beraiek planteatzen dizkiguten epe laburreko merkealdietatik ihes egitea eta bide luzeagoa eta neketsuagoa suposatzen duten bideen aldeko apustua egitea. Pertsonok prest gaude horretarako? Edo soilik horrekin gogoratzen gara, Japonen gertaturiko hondamendiak gertatzen direnean?

Baina errealitatea krudela da, eta azkenean azaleratu egiten da, hasiera batean zahar egoitzen barruan geratzen dena. Makina bat, langile mehatxatuak daude, Foru Aldundiak zahar egoitzaren kudeaketarako kontratatzen duen enpresarengatik: zerbait esaten edo eta salatzen badute, kanporatuak izango direla. Zaharren familiakoek ere, beraiena jasaten dute,idatzizko “mehatxu” edo eta jakinarazpenen bidez. Eta gure adinekoak…zer? Ordaindu eta ixildu! Non geratzen da pertsonen duintasuna?

Mehatxu hauen berri Foru Aldundiak ba al daki? Edo eta Foru Aldundiaren babesarekin burutzen dira? Foru Aldundiak zer nolako jarraipena egiten du bere ardurakoak diren zahar egoitza hauetan? Niri ez dit balio hain famatua egin dena: Zerbitzuaren ardura publikoa eta kudeaketa pribatua izateak, ez du esan nahi zerbitzua pribatizatu egiten denik. Hori guztiz publikoa da. Baina praktikak, egunerokoak erakusten digu, erakundeengandik, kasu honetan Foru Aldundiarengandik ez dagoela benetako jarraipenik, kontrolik, ardurarik….eta azkenean enpresa hauek nahi duten guztia eta nahi duten bezala kudeatzen dituztela zahar egoitza hauek. Hori bai! Foru Aldundiak abixua pasatzen dienean ikuskaritza pasako dela…ordurako dena txukun eta primeran, ordu batzuetarako ez bada ere.