Telefonia mugikorreko antenak
2009/02/17
Antenak, txanpinoiak bezala
Telefono mugikorreko enpresen gorakadak eta sakelako telefonoen ugaltzeak, telefono-operadoreei zerbitzu egokiagoa eskaintzera behartzen die. Hori lortzeko antenak nonahi ezartzen ari dira, batik bat hirietan, gainera inolako zehaztasunik gabe. Horrela gauzak, zorroztasun minimo horren gabezia dela eta antena horiek jaurtikitzen dituzten erradiazioek eragin ezkorra izan dezakete inguruan bizi den jendearengan eta ingurumenean. Erradiazio hauen kalteen kausa-eragina frogatua egon ala ez, ziurtatu daitekeena da, duten potentzia aintzat hartuta, antena hauek ingurukoentzat kaltegarriak izan daitezkeela. Horregatik ezinbestekoa iruditzen zait egoera hau arautzea; ezin dena onartu da Euskal Autonomi Erkidegoan daukagun egoera.
1998. urtean egindako lege bat, jarduera baimenak arautzen duen lege orokorra, tankera honetako antenak duten araudi bakarra izatea. Zuhurtziazko printzipioa erabiliz, (arrazoiak daudenean jardueraren batek kalteak sortu ahal dituela pertsonengan edo ingurumenean pentsatzeko, arautu egin behar da), aspaldian lege bat eduki behar genuen gure erkidegoan, antenen kokapenak eta izuri elektromagnetikoan neurriak kontrolatzeko; are gehiago jakinik estatu mailan gaur egun badagoela azken arlo hau arautzen duen dekretu bat, baina kontutan izanik erkidegoek ingurumena eta pertsonen osasuna babesterakoan, estatu mailan dagoen araudia era babestaileago baten garatu ahal dutela. Berandu gabiltza. Eta duda barik babestaileagoak izan behar gara, Europako parlamentuaren, uztaileko ebazpen batetan, ingurumen batzordeari jarraituz, besteak beste horrelakoak jasotzen baitu:
“Manifiesta gran interés por el informe internacional Bio-Iniciativa sobre los campos electromagnéticos, que resume más de 1 500 estudios dedicados a este tema, y cuyas conclusiones señalan los peligros que entrañan para la salud las emisiones de telefonía móvil, tales como el teléfono portátil, las emisiones UMTS-Wifi-Wimax-Bluetooth y el teléfono de base fija «DECT»;
Constata que los límites de exposición a los campos electromagnéticos establecidos para el público son obsoletos, ya que no han sido adaptados desde la Recomendación 1999/519/CE del Consejo, de 12 de julio de 1999, relativa a la exposición del público en general a campos electromagnéticos (0 Hz a 300 GHz), lógicamente no tienen en cuenta la evolución de las tecnologías de la información y la comunicación, las recomendaciones de la Agencia Europea de Medio Ambiente o las normas de emisión más exigentes adoptadas, por ejemplo, por Bélgica, Italia o Austria, y no abordan la cuestión de los grupos vulnerables, como las mujeres embarazadas, los recién nacidos y los niños;”
Kezkatzeko modukoa, eta ezin bestekoa jotzen dut, gai honen inguruan arautzen hastea gure erkidegoan.

